Sejmiki Wiejskich Zespołów Teatralnych

Podniosłe było zakończenie ubiegłorocznych sejmików – finałowy przegląd został połączony z   jedną z głównych uroczystości zorganizowanych w 100 – lecie Towarzystwa Kultury Teatralnej. Były życzenia, kwiaty , listy od władz, ciepłe słowa. Był klimat przyjacielskiego spotkania ludzi spojonych wspólnym dążeniem – służbą teatrowi.

Sejmiki 2008 można w jakimś sensie uznać za próbę przedłożenia tamtego świętowania, bowiem ten rok przynosi kolejną niezwykłą rocznicę – 100 – lecie SCENY. W lutym 1908 roku ukazało się we Lwowie pierwsze polskie / i jedno z najpierwszych w Europie/ pismo poświęcone wiejskim teatrom. Nazywało się skromnie „ Poradnik teatrów i chórów włościańskich”, skromna była objętość i szata graficzna małych zeszycików a przecież rola miesięcznika była ogromna: dokumentował życie amatorskiego teatru, odnotowywał premiery, utrwalał nazwiska twórców. W trudnych czasach międzywojennego 20 – lecia pisemko połączyło się z wychodzącym w Warszawie „ Teatrem Ludowym ” oddając mu swój dorobek. Ten tytuł – „Teatr Ludowy” pamiętają niektórzy i  dzisiaj , bo dopiero w 1970 roku został zmieniony na „Scenę”. Inne to już pismo, bo inne czasy, ale jak dawniej w nim właśnie ma  swoje miejsce wiejski teatr, wyrastający z rdzennej kultury ludowej.

18 teatrów z 4 województw (małopolskie, mazowieckie, podkarpackie i lubelskie) zaprezentowało się w Tarnogrodzie,
w dniach 1 – 3 lutego 2008 r., na kolejnym sejmiku.
Wystawione spektakle oglądała Komisja w składzie:

Marian Glinkowski

Antoni Śledziewski

Lech Śliwonik – przewodniczący

Edward Wojtaszek

która przeprowadziła warsztatowe konsultacje z uczestnikami i która najważniejsze opinie i spostrzeżenia zapisuje w tym komunikacie.

Rózgowiny, czyli wicie rózgi weselnej w wieczór poprzedzający właściwe wesele nazywane jest również „rozplecinami”, „dziewiczym wieczorem”, na Podhalu „obigrowką”. Tym razem zobaczyliśmy obrzęd w wykonaniu Zespołu Obrzędowego „Janowiacy” z Janowa Lubelskiego (woj. lubelskie, pow. janowski). Jest to widowisko interesujące i starannie odtwarzające dwie istotne części weselnego zdarzenia: tytułowe wicie rózgi weselnej a także wianka da panny młodej i wianuszków (kokardek) dla druhen i drużbów oraz kończącą wieczór zabawę taneczną – w pewien sposób pożegnalną, z koleżankami i kolegami nowożeńców. Wprawdzie można by pogłębić obrzędowość o inne jeszcze elementy, ale to, co zostało wybrane było wykonane poprawnie.